Çözüm Üretmeliyiz

Ülkemiz sorunlarının çözümü konusunda insanların gayret harcamadığını söylemek elbette haksızlık olur.

Ancak dikkat ederseniz, ileri sürülen çözümlerin çoğu, aslında çözümden çok temenni niteliğindedir.

‘Güneydoğu’da köklü önlemler alınmalı’, veya ‘eğitim sistemimiz ivedi olarak çağdaş bir yapıya kavuşturulmalı’, ya da ‘ülkemiz yurt dışında daha iyi tanıtılmalı’ gibi sözler, sokakta ağzına mikrofon tutulacak herkesin söyleyebileceği yuvarlak sözlerdir.

İnsanı rahatsız eden şey, bu ve buna benzer sözlerin, ülkemizde en yetkili ağızlardan çözüm adı altında işitilmesidir.

Çözüm, bir sorun karşısında ekonomik, teknik, hukuki, sosyal olabilirliği kanıtlanmış, neyin, nasıl, kimle, kaça, ne zaman yapılacağı belirlenmiş sistematik bir önlem dizisi olduğu takdirde önem ve anlam ifade eder.

Bunu daha iyi sağlayabilmek bakımından da ülkemizin araştırma, uygulama, yasama, yargı gibi kesimlerinden mümkün olduğu kadar geniş katılımların iyi niyetle, yoğun ve kesintisiz bir iletişim dâhilinde işbirliğine koşulması gerekir.

Bir yandan ne yazık, diğer yandan ne mutlu ki, bu konuda neredeyse el değmemiş kaynaklara sahibiz.

Örneğin ülkemiz üniversitelerinde, yılda yaklaşık beş bin dolayında doktora ve yüksek lisans tezi sonuçlandığı halde, bunları, ülkemiz sorunlarının çözümüne sistematik biçimde özendiren ve yönlendiren bir düzenin kurulması sağlanamamıştır.

Birçok Avrupa ülkesinde mevcut bulunan, bizde de uygulandığı takdirde görenleri ve kendi akademik ilerlemeleri gereği zaten araştırma yapmak zorunda olan seksen bin dolayında yüksek öğretim kadrolarımızın gücünü, araştırmaya ihtiyaç duyan kurumlarla buluşturacak ve marjinal katkılarla bu iletişimi ve üretimi sağlayacak tez ve araştırma borsaları etkin biçimde devreye sokulamamıştır.

Bu dahi yapılmadıktan sonra, hele yurt dışında yerleşik binlerce bilim adamımızın, doktorumuzun, mühendisimizin ve sadece Federal Alman üniversitelerinde öğrenim görmekte olan otuz bin dolayında gencimizin, bilgi, görgü ve teknoloji birikiminden yararlanmaya çalışmak belki akıl edilmiş bile değildir.

Kısacası, pek çok alanda olduğu gibi bu alanda da ‘muhtaç olduğumuz kudret’, boşa harcadığımız kaynaklarda mevcuttur!

Çözüm üretmek konusunda benimsenmesi gereken bir diğer yaklaşım da, hiçbir sorunu küçümsememektir. Enerjimizi, potansiyelimizi ve kaynak etkinliğini elbette dikkate almak kaydıyla her gerçek sorun, üzerinde uğraşılmaya ve çözüm araştırmaya değer görülmelidir.

Hattâ büyük ve diğerlerine kaynak teşkil eden sorunların mümkün olduğu kadar alt parçalarından işe koyulmak daha bile yararlıdır. Çünkü hem bunlarla ilgili kamuoyu mutabakatı sağlamak daha olasıdır, hem de üretilen çözümlerin uygulamaya konması daha kolaydır.

Ayrıca uygulamaya konması kolay olan önerilerin hayata geçirilmesi bir yandan işe koyulan insanların başarı duygusunu besleyecek, diğer yandan da onların kamuoyu nazarında, beklemeseler dahi saygınlığını ve güvenilirliğini arttıracaktır.